เหนื่อยใจจัง

~ ...วันนี้...เราโตแล้วใช่มั้ยค๊ะ... ~
เราต้องรับรู้ และเข้าใจ

ว่าความจริง กับ ความฝัน
มันต่างกันแค่ไหน
และเราใช้ชีวิต
กับทั้งสองอย่างนี้ ได้แค่ไหน...

เราต้องเผชิญหน้า
กับความจริง
ที่แสนเจ็บปวด
และไม่มีทางหนีพ้น

และมีความสุขอยู่
กับความฝัน ...
ในทุกค่ำคืนเท่านั้นเอง

รึเปล่านะ?

แต่อย่างน้อย มันก็น่าจะเป็นความหอมหวาน ในรสชาติที่แสนขมขื่น

************************

            เงียบ..เงียบ ในใจ เหมือนมีอารายให้คิด ไม่เข้าใจเลย... ทำไมการใช้ชีวิต มันยุ่งยากอย่างนี้นะ มีอารายแน่นอนบ้างหรือเปล่า ในการเดินทาง ตามทางเดินของชีวิต ชีวิตเหมือนเป็นเรื่องง่าย ๆ แต่ทำไมการใช้ชีวิตมันยากจัง อยากหนีไปไกล..ไกล ไกลจากผู้คนที่รู้จัก ไกลจากอดีต อยากอยู่กับปัจจุบัน และอนาคต ที่ไม่ต้องมีอารายให้จดจำ อยากทำสมองให้ว่างเปล่า... อยากทำใจให้สบาย ไม่อยากให้ใจเจ็บ เจ็บมามากพอแล้วใจ.... สงสารตัวเองจัง ทำไมไม่โตซักที ทำตัวเป็นเด๊ก คิดเป็นเด๊ก อยู่ได้.... หรือว่า เราเป็นคนทำตัวเองไม่ให้โตน้า.... ดีใจทุกครั้งที่ได้ออกไป ตจว. ไม่ได้ชอบเที่ยวนะ แต่ชอบที่จะอยู่กับอากาศดี..ดี ได้อยู่กับต้นไม้ ได้อยู่กับทะเล ได้อยู่กับน้ำตก ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ เหมือนได้ไปพักใจ ไม่ต้องแคร์ใคร ไม่ต้องสนใจใคร แค่ทำตัวเองให้ดีที่สุดก้อพอ... ดีจังเลย ที่โลกนี้ ยังมีสิ่งดี..ดี ให้เราไม่เศร้า ไม่เหงา ....สุขบางเวลา ก้อดีกว่าเหงาทุกวัน จิง ๆ ๆ ๆ...........

*************************