การเขียนไดอารี่มันเป็นความอ่อนแอของคนเขียนที่ไม่กล้าที่จะพูดหรือระบายเป็นคำพูดออกไป

บางครั้งก็เกลียดตัวเองว่าทำมัยถึงได้ชอบเขียนไดอารี่นัก

 

ทั้งที่ควรจะหยุดเพ้อฝันและอยู่ในโลกของความเป็นจริงได้แล้ว

 

แต่บางครั้งโลกของความฝันมันก็สวยงามและบริสุทธิ์มากกว่าโลกของความเป็นจริง อย่างน้อยก็ยังได้ฝัน

 

และมีกำลังใจที่จะลุกขึ้นสู้ทุกครั้งที่ล้ม เพราะอย่างน้อยเรายังมีความฝันที่สวยงามของเรา

 

 

 

 

ผู้หญิง. . . ในโลกของความฝัน

เป็นผู้หญิง . . . ในโลกของความฝัน
ใช้ชีวิตอยู่ทุกวัน . . . ด้วยความหวั่นไหว
จมปรัก . . . อยู่กับความเพ้อฝันของหัวใจ
ร้าวไหว . . . เมื่ออยู่ในโลกความจริง

เป็นผู้หญิง . . . ที่อ่อนแอนัก
แต่ . . . ใจยังแน่นหนักในความรักยิ่ง
เพ้อหาใครสักคน . . . ที่เขารักจริง
แต่กลับได้พบเจอเพียง . . . การหยุดนิ่งของใจ

เสาะหาคนของความฝัน . . .
แต่ . . . ต้องพบกับความเงียบงันหวั่นไหว
ความฝัน . . . กับ . . . ความจริงต่างกันเพียงใด
เพิ่งรู้สึกและเข้าใจวันนี้เอง . . .

     ชีวิตคนเราเมื่อเริ่มแรก

คงเหมือนกับยอดอ่อนของใบไม้

ที่แทงออกมาจากลำต้นของมัน

ผ่านคืนวัน ทั้งแดด ทั้งฝน

..........ใบไม้อาจอ่อนล้า..........

 

อีกไม่นาน คงปลิดปลิวไปกับสายลม

     ฉันไม่อยากจะยื้อ และคงไม่อาจที่จะยื้อ

แค่ขอวอนสายลม ให้พัดไปแสนไกล.....

ไปสู่ดินแดนที่สงบ....

..........ไม่ต้องห่วงอะไร..........

..................................................