porpla's profile。‧∵★๛๏~★๛๏~｡｡｡｡รัก หาย ไ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
วันนี้ หัวใจอ่อนแอ
ความสุข..บนความร้อนรน
อบอุ่น..บนความเหน็บหนาว ..สว่างแค่เพียงแสงดาว .. คงเหมาะกับฉัน .. ที่ไม่มีสิทธิ์รักเธอ -------------------------------------- เฝ้าคอยใครสักคนจะหลงทางผ่านมา เฝ้าคอยใครสักคนที่เขาใจเดียวกับเรา อาจเป็นเธอนั้นเองที่ฉันคอยอยู่ แต่ดูเธอไม่เคยเฉลียวใจ ------------------------- เคยคิดมั้ยว่า .. เราจะรู้ว่าอะไรที่เรียกว่าคิดถึงก้อต่อเมื่อ .. ในความนึกคิดของเรามีใครสักคน เราจะรู้ถึงความหมายของคำว่ารักก้อต่อเมื่อ .. มีใครสักคนทำให้ใจหวั่นไหว เราจะรู้ค่าของอะไรสักอย่างก้อต่อเมื่อ .. เราเสียมันไปแล้ว เราจะรู้ว่าเสียงหัวเราะมีค่าก้อต่อเมื่อ .. เราเสียน้ำตาในวันนึง เราจะรู้ถึงความในใจของกันและกันก้อต่อเมื่อ .. เราได้พูดมันออกไป แต่เราจะรู้ว่าทุกคำพูดหมดความหมายก้อต่อเมื่อ .. ไม่มีคนๆ นั้นอยู่ให้บอก ------------------- .. ความรักไม่ใช่ของเล่น..แกล้งเจ็บไม่เป็น.. เจ็บแล้วนานหาย หายแล้วยังมีแผลเป็น แผลเป็นที่สะกิดใจทุกครั้ง .. เมื่อเผลอกลับไปคิดถึง ---------------------- แก่งกระจาน
รู้สึกว่าไม่ได้เข้ามาเขียนซะนานเลย ไม่ใช่ว่ายุ่งนะ แต่ว่า มันเข้าไม่ได้อ่ะ ที่ทำงานเป็นไรไม่รู้ เขียนไดอารี่ไม่ได้เลย เซง.... เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ไปเที่ยวแก่งกระจานมาล่ะ สนุกมาก ๆ เลย ได้ไปล่องน้ำมาตั้ง 2 วัน เป็นอารายที่ชอบมากเลย ใจจิง อยากอยู่ต่อนะ แต่ติดงานนี่สิ แย่เลย ไม่รู้เป็นไร รู้สึกว่าตัวเองรักธรรมชาติมาก..มาก เลย คราวนี้ได้รู้จักคนอื่นมากขึ้นด้วยล่ะ ทำให้รู้สึกไม่เหงา ไม่เศร้าเลย รู้สึกว่า เริ่มมีกำลังใจในการใช้ชีวิตมากชึ้นเลย ขอบคุณพี่..พี่ทุกคนเลยที่ให้ติดรถไปด้วย ขอบคุณสำหรับความสนุกสนาน มาก..มากค่ะ ขอบคุณพี่ top มาก..มาก เลยที่เอารูปขึ้นเวปให้ค่ะ คราวนี้เสียดาย ไม่ได้เอากล้องไป ไม่งั้นคงได้รูปไว้ดูอีกเยอะแยะ อิอิ --------------------------------------------------- มีบทความดี..ดีมาฝากจ้า ชีวิต...ชีวิตหนึ่ง
คงต้องเจอบ้าง
ที่พบว่าเขาไม่ใช่สำหรับเรา
และ...เราไม่ใช่สำหรับเขา
ถ้าหากวันหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเราไม่ใช่เสียแล้ว
ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกและตื่นกลัว
ไม่ต้องรีบร้องไห้
เมื่อชีวิต..ชีวิตหนึ่งต้องเจอบ้าง
 บ่อยไป..ที่เรามักจะบ่นว่าตัวเอง
ว่าทำไมเราไม่ทำอย่างนั้น
นั่นสิ..แม้แต่ตัวเราเองยังไม่เป็นอย่างใจเรา
แล้วเราจะเป็นอย่างใจเขาได้อย่างไร
ค่อยๆคิดว่าเหลืออะไรอยู่บ้าง
มากมาย-หรือไม่มี อย่างที่เธอพร่ำบอก
 " ถามตัวเองซักนิดเถอะว่า...เวลาที่ผ่านมา
มีสักวัน สักชั่วโมง หรือ สักนาที ไหม....
ที่ความรักทำให้เธอยิ้มได้
ถ้าตอบว่ามี..นั่นแหละคือสิ่งที่คงเหลือไว้ "
 วินาทีแห่งความรักนั้นมีค่า
แม้เป็นเวลาสั้นๆ แต่ก้อมีค่าควรจดจำ
จะลืมก็ได้...แต่ไม่ต้องรีบ...
เพราะมีเวลาให้ลืมทั้งชีวิต
--------------------------------------------------- เคยเล่นเกมนี้ไหมนานมาแล้วเคยถูกจับให้ไปเล่นเกมๆ
นึงแบบที่ไม่เต็มใจ แต่พอเล่นไปแล้วก้อประทับใจมากเลยทีเดียว มันเป็นเกมเกี่ยวกับความรัก... ...มีคนตั้งขึ้นมาว่า จะมีสะพานไม้เล็กๆ อยู่
ให้เดินไปจนถึงโดยที่หลับตา ถ้าใครสามารถเดินไปถึงได้โดยไม่ตกลงมา คุณและคู่รักของคุณจะเป็นเนื้อคู่กันตลอดไป... ทุกคนจึงพยายามเดินแล้วหลายรอบ แต่ก้อตกลงมาทุกที
บางคนถึงกับคิดว่าคงไม่มีเนื้อคู่แล้วล่ะสิ จนมีคนๆ นึงเดินไปถึง และไม่ตกลงมา
ทุกคนก้อถามว่าเดินยังไงหละถึงไม่ตก..พอคนๆ นั้นตอบทุกคนก้อเงียบไปเลย เค้าบอกว่า "แอบลืมตาเดินไง"...
ลองคิดดูดิ
เพื่อความรัก ทุกคนยอมหลับตา..และยอมปฏิเสธสิ่งต่างๆ
ที่ทุกคนผ่านมัน โดยไม่มองอะไรเลย..เค้าสั่งให้หลับตาเดินก้อยอม แล้วมันจะไปถึงได้อย่างไร..ในเมื่อตาเรามองไม่เห็นทาง.. เวลามีความรักลองเปิดตามองให้ไกล..อย่าปล่อยให้ความรักทำให้ตาบอด..
ถึงแม้ลืมตาเดินแล้วยังตกลงมาอีกก้อคงไม่เจ็บเท่าตกลงมาเพราะหลับตาเดิน.. เพราะเราจะรู้ว่าต้องตกท่าไหนจึงจะเจ็บน้อยที่สุด.......... ************************** เห็นบทความแล้วก้อรู้สึกว่าจิงเนอะ ถ้าความรักทำให้คนเราตาบอดอยู่อย่างนี้ มันก้อมีแต่เจ็บ....เฮ้ย.... เวลามีความรักเราต้องเปิดตามองให้ไกล เราจะได้เจอความรักที่ดี แต่เราก้อไม่รู้เรื่องความรักมากนักหรอกนะ เรารู้แค่ว่าเราไม่ชอบผู้ชายที่มาบังคับให้รัก เราคิดว่าความรักมันต้องดูนาน ๆ ความรักไม่ได้ดูที่หน้าตาซะหน่อย จะได้บอกว่าเราไม่รักคุณเพราะคุณไม่หล่อ แต่ความรักของเรา เราดูที่นิสัยใจคอ เพราะถ้าเรามีความรักแล้ว เราจะต้องรักษาความรักให้นานเท่านาน เราไม่ชอบการที่รักใครคนนึงแบบรัก..รัก เลิก..เลิก แต่เราอยากรักคน..คนนั้น เพราะเค้าจะอยู่กับเรานานเท่านาน โดยที่เค้าไม่ทำให้เราเสียใจ เพราะความรักไม่ใช่การลงทุน การลงทุนมีความเสี่ยง แต่ความรักเป็นสิ่งที่ดีงาม ความรักทำให้โลกนี้สวยงาม ถ้าได้ความรักที่ไม่ดี เราจะเอามาทำไมล่ะเนอะ........
-------------------------------------------------
เมื่อเช้าไปบริจาคโลหิตมาด้วย เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย เพราะว่าเราอ้วนขึ้นไง เลยหนัก 45.9 เลยสามารถบริจาคได้ ไปตอนแรก..แรก ก้อสั่น..สั่น กัว..กัว เพราะเราอ่ะ เป็นโรคกลัวเข็มมาก..มาก ไม่ว่าหมอจะทำอารายเราก้อหลับตาตลอดเลย แต่ผิดกว่าที่คิด เพราะเคยคิดว่าจะเจ็บมากที่ไหนได้ ไม่เจ็บเท่าไหร่เลย แถมมีขนมให้ทานอีกด้วย อิอิ บริจาคเสร็จก้อ 9 โมงเช้าพอดี เลยมาทำงานต่อเลยล่ะ คิดว่าคราวหน้าจะไปบริจาคอีกล่ะ เพราะเค้าให้บริจาคได้ทุก..ทุก 3 เดือน สาธุ.. /|\ ขอให้เลือดเราได้ไปช่วยคนดี..ดี ด้วยเถอะ อิอิ
------------------------------------------------ เศร้า..เศร้า๏ เศร้า..จนสิ้นอารมณ์ชื่นชมโลก
โศกจนโศกสุดใจให้เกิดแผล ทุกข์จนทุกข์ระทมฤดีแด ใจจะขาดเจียนแม้ทุรนทุราย ๏ ความรู้สึกสับสนไร้หนทาง
ยิ่งอ้างว้างกลางคืนแสนขื่นหนาว ยืนโดดเดี่ยวเหลียวเห็นเพียงแสงดาว ใจที่ร้าวหม่นสลายแทบตายแล้ว ๏ ซากชีวิตซากฝันทุกวันนี้
ลมหายใจที่มีเพียงแผ่วแผ่ว ในสายตาหารอยไร้วี่แวว คงไม่แคล้วซังกะตายไปวันวัน ฯ ช่วงนี้เป็นอารายไม่รู้ เหนื่อยจนไม่มีอารมณ์จะเขียนอารายเลย เบื่อปัญหา เบื่อความเศร้า คนอื่นเค้าเศร้าเพราะรักกันทั้งบ้านทั้งเมือง แต่เรากลับมานั่งเศร้าเรื่องครอบครัว เรื่องแม่ เรื่องม้า เมื่อวานรู้สึกเหนื่อย..เหนื่อย มีพี่คนนึงชวนไปดูหนังเรื่อง ซีซัน แซงค์ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก้อไปดูรอบพิเศษมาแล้วล่ะ แต่ไม่อยากปฏิเสธเห็นพี่เค้าอยากดู ก้อเลยไปดูเป็นเพื่อนซะหน่อย ออกจากโรงหนังเจอเรื่องปวดหัวอีกแล้ว เลยไม่รู้จะทำไง อารมณ์เริ่มเสียขึ้นมาทันที รู้สึกว่าพาลคนอื่นไปหมด เลยไล่พี่เค้ากลับไปก่อน ส่วนเราเลยเดินคิดอารายไป น้ำตาซึมไป เดินจากเสาวรีย์มาอารีย์เลย รู้สึกไม่อยากนั่งรถ อยากเดินอยู่อย่างนั้น เดินคิดอารายไปเรื่อย..เรื่อย 2-3 วันที่ผ่านมาเหนื่อยมาก..มาก กับการขายเสื้อ กับการไปทำงานพิเศษ ไม่รู้ทำเพื่อคนอื่น แล้วทรมารตัวเองทำไม คิดว่าอยากได้พรวิเศษ มาเสกตัวเองให้หายไปจากโลกนี้ หรือไม่ก้อเปลี่ยนเป็นใครอีกคนจะดีกว่า อยากอยู่คนเดียว ไม่มีญาติพี่น้องไม่มีใคร ไม่อยากรับภาระที่บ้านแล้ว ทำไมอาราย..อาราย ต้องเป็นเรารับผิดชอบทุกอย่าง แต่พอตัวเรากลับไม่มีใครมาสนใจดูแล ไม่ว่าพ่อ แม่ เหมือนอยู่คนเดียวในโลกมาตั้งแต่จำความได้ วัน..วัน ได้แต่นั่งมองคนที่เค้ามีพ่อ มีแม่ แต่พอหันมามองตัวเอง กลับไม่มีใคร มันรู้สึกเศร้าใจจังเลย เดินมาถึงห้องก้อเกือบ 5 ทุ่มครึ่งแล้ว กลับมาถึงห้อง ก้อต่อมน้ำตาแตกซะงั้น ร้องไห้คนเดียวเป็นวักเป็นเวร จนหลับไปเอง.... ตื่นมาอาบน้ำตอนตี 2 ได้ พออาบน้ำก้อแบบไร้อารมณ์ รู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคจิตหรือเปล่า ทำไมเหมือนคนไม่มีวิญญาณเลย เช้าก้อตื่นมาทำงาน 6 โมงเช้า ตาก้อบวม..บวม ใจไม่ต้องพูดถึงยังรู้สึกเศร้า..ในใจอยู่ดี ไม่รู้วันนี้จะคุยกับที่บ้านยังไง ไม่มีอารมณ์ทำงานเลยเรา....เฮ้ย.....
---------------------------------------
|
|
|
